Dr Antoni Perłowski – lekarz z powołania i sercem dla ludzi 18.07.2025
Dr Antoni Perłowski urodził się 21 września 1915 roku w Moskwie. Tam przebywali jego rodzice podczas ostatnich lat studiów medycznych jego ojca – Edwarda. Ukończył szkołę podstawową w Sokołowie Podlaskim, naukę w szkole średniej kontynuował w Grodnie i Wilnie, żeby ostatecznie rozpocząć studia medyczne we Lwowie. Ostatecznie ukończył Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego w styczniu 1940 roku otrzymując zaświadczenie o odbyciu studiów z obietnicą wydania dyplomu. Wydanie dyplomu nastąpiło po wojnie. We wrześniu 1939 roku otrzymał przydział do II Zapasowego Ośrodka Wyszkolenia Służby Zdrowia w Kowlu. Tam pracował w ewakuacyjnych szpitalach oraz prowadził ambulatorium kolejowe dla uchodźców. Od stycznia 1940 roku pracował, jako lekarz w Jadowie koło Łochowa, w szpitalu i ambulatorium. Podczas tego czteroletniego okresu był związany z ruchem partyzanckim, organizując punkty udzielania pierwszej pomocy. Dnia 3 października 1944 roku dr Antoni podjął służbę wojskową, jako lekarz w 4 Samodzielnym Batalionie Ochrony Sztabu Generalnego. W Warszawie pod jego opieką była Kompania Reprezentacyjna oraz Orkiestra Reprezentacyjna Wojska Polskiego. Organizował wówczas również Wojskowe Pogotowie Ratunkowe. Dosłużył się stopnia majora.
W 1947 roku został aresztowany i skazany na dziesięć lat więzienia, na podstawie posądzenia o nadużycia materialne w czasie służby wojskowej. (Postanowieniem Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 1996 roku, unieważniono ten wyrok. Doktor Antoni niestety tej chwili nie doczekał).
Osadzony w więzieniach MSW, Grudziądzu i Bytomiu pracował, jako lekarz. W 1954 roku, rozpoczął pracę w sanatoriach w Żegiestowie i Krynicy. Dwa lata później osiadł na stałe w Sokołowie Podlaskim. Pracował na stanowisku ordynatora oddziału Położniczo – Ginekologicznego w szpitalu, kierownika ambulatorium powiatowego MSW. Potem pracował w lecznictwie otwartym w poradni dla kobiet w Sokołowie i Sterdyni do roku 1970 wspólnie z ojcem. W poradni leczył „wszystkich i wszystko”.
Był to okres znacznie mniejszej liczby poradni specjalistycznych. Posiadał specjalizację I stopnia z ginekologii i położnictwa oraz specjalizację I stopnia z ftyzjatrii, czyli zajmował się też chorobami płuc, a w szczególności gruźlicą.
Uczestniczył w wielu społecznych akcjach. Lubił książki i podróże. Pogarszający się stan zdrowia zmusił doktora Antoniego do ograniczenia zajęć. Mimo przebytych ciężkich operacji, pracę zawodową zakończył na cztery dni przed śmiercią.
Uznany został jako inwalida wojenny II grupy, przez wiele lat był przewodniczącym Związku Inwalidów Wojennych. Pracował też przez kilka kadencji w Związkach Zawodowych Pracowników Służby Zdrowia. Był odznaczony wieloma odznaczeniami zawodowymi i wojennymi. Za całą życiową działalność odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
